ROSALIA DE CASTRO.FOLLAS NOVAS 1880

Publicado: 1 octubre, 2008 en LIBROS

 

ZIPPER~11

 

– VIII –

Alá, pola alta noite,
á luz da triste e moribunda lámpara,
ou antre a negra oscuridad medosa,
o vello ve pantasmas.

Uns son árbores muchos e sin follas,
outros, fontes sin auguas,
montes que a neve eternamente crube,
ermos que nunca acaban.

I ó amañecer do día,
cando ca última estrela aqueles marchan,
outros veñen máis tristes e sañudos,
pois a verdade amarga
escrita trán nos apagados ollos
e nas asienes calvas.

Non digás nunca, os mozos, que perdeches
a risoña esperanza,
do que a vivir comeza sempre é amiga:
¡só enemiga mortal de quen acaba!…


– X –

Unha vez tiven un cravo
cravado no corazón,
i eu non me acordo xa se era aquel cravo
de ouro, de ferro ou de amor.
Soio sei que me fixo un mal tan fondo,
que tanto me atormentou,
que en día e noite sin cesar choraba
cal chorou Madanela na pasión.
«Señor, que todo o podedes,
-pedinlle unha vez a Dios-
daime valor para arrincar dun golpe
cravo de tal condición».
E doumo Dios e arrinqueino,
mais… ¿quen pensara…? Despois
xa non sentín máis tormentos
nin soupen que era delor;
soupen só que non sei que me faltaba
en donde o cravo faltou,
e seica, seica tiven soidades
daquela pena… ¡Bon Dios!
Este barro mortal que envolve o esprito
¡quen o entenderá, Señor…!

– XI –

Cando un é moi dichoso, moi dichoso,
¡incomprensibre arcano!,
casi que -n’e mentira anque a pareza-
lle a un pesa do ser tanto.

¡Que no fondo ben fondo das entrañas
hai un deserto páramo
que non se enche con risas nin contentos,
senón con froitos do delor amargos!

Pero cando un tén penas
i é en verdá desdichado,
oco n’atopa no ferido peito,
porque a dor ¡enche tanto!

Tan abonda é a desgracia nos seus dones
que os verte, ¡Dios llo pague!, ós regazados.
Hastra que o que os recibe,
¡ai!, reventa de farto.

– XII –

Hoxe ou mañán, ¿quen pode decir cando?
Pe
ro quisais moi logo,
viranme a despertar, i en vez dun vivo,
atoparán un morto.

Ó rededor de min levantaranse
xemidos dolorosos,
aies de angustia, choros dos meus fillos,
dos meus filliños orfos.

I eu sin calor, sin movemento, fría,
muda, insensibre a todo
así estarei cal me deixare a morte
ó helarme co seu sopro.

E para sempre iadios, canto eu quería!
¡Que terrible abandono!
Antre cantos sarcasmos
hai, ha de haber e houbo,
non vin ningún que abata máis os vivos
que o da humilde quietú dun corpo morto.


– XVI –

Cando era tempo de inverno
pensaba en donde estarías,
cando era tempo de sol
pensaba en donde andarías.
¡Agora… tan soio penso,
meu ben, si me olvidarías!

– XVII –

Mais vé que o meu corazón
é unha rosa de cen follas,
i é cada folla unha pena
que vive apegada noutra.

Quitas unha, quitas dúas,
penas me quedan de sobra;
hoxe dez, mañán corenta,
desfolla que te desfolla…

¡O corazón me arrincaras
desque as arrincares todas!

– XVIII –

Co seu xordo e costante mormorio
atraime o oleaxen dese mar bravío,
cal atrai das serenas o cantar.
-Neste meu leito misterioso e frío,
dime, ven brandamente a descansar.

El namorado está de min… o deño,
i eu namorada del.
Pois saldremos co empeño,
que, se el me chama sin parar, eu teño
unhas ansias mortais de apousar nel.

– XIX –

Ando buscando meles e frescura
para os meus labios secos,
i eu non sei como atopo nin por onde,
queimores e amarguexos.

Ando buscando almibres que almibaren
estos meus agres versos,
i eu non sei como, nin por onde, sempre
se lles atopa un fero.

I o ceo e Dios ben saben
non teño a culpa deso;
¡ai!, sin querelo, tena
o lastimado corazón enfermo.


 

 

 

 

 

 

 

 

Anuncios

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión / Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión / Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión / Cambiar )

Google+ photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google+. Cerrar sesión / Cambiar )

Conectando a %s